Dovrefjell

4-daagse kampeertrektocht van Kongsvoll naar Gjøra 

Deze keer hebben we gekozen om in September naar Noorwegen te trekken. Dit vooral om de intrede van de herfst mee te maken. En er zijn dan ook zo goed als geen muggen meer. Dat is ook altijd mooi meegenomen. Dovrefjell trok ons enorm aan omdat we er muskusossen in het wild kunnen spotten. Ook kun je er normaal rendieren tegen komen maar deze zijn opgeschrikt door de vele jagers. We zitten namelijk midden in het jachtseizoen.

We vliegen dinsdag namiddag van Brussel naar Oslo, rond 5 uur landen we in Oslo Gardermoen. We nemen meteen de trein naar Oslo centrum om er een gasvulling en enkele vriesgedroogde maaltijden te kopen. We kopen enkele Real Turmat maaltijden bij de XXL, de gasvullingen zijn er uitverkocht. Meteen merken we ook dat de Intersport tegenover de XXL er niet meer is. We wandelen dus maar naar een andere Intersport winkel om een gasvulling te kopen.

We wandelen terug naar Oslo centraal om er onze treintickets af te drukken. Deze avond om elf uur vertrekken we richting Kongsvoll. Woensdag ‘s ochtends om half 5 komt onze trein aan.

Dag 1: Kongsvoll – nabij hut Reinheim
Aantal loopuren: 4u30
Fotomomenten: 3u
Afstand: 16km
Hoogtemeters: 750m stijgen, 300m dalen

Wanneer we aankomen in Kongsvoll is het nog duister buiten. Het eerste uur wandelen we in het donker. Onze hoofdlampen komen nu nuttig van pas. Rond half 6 begint het te schemeren, eindelijk kunnen we van het landschap genieten. We wandelen vandaag via het pad van Kongsvoll naar de hut Reinheim. Het is een gelijkmatige klim tot aan de hut. Vandaag maken we ook het meeste kans om de muskusossen tegen te komen.

Rond 7 uur zijn we aan de splitsing vanaf hier loopt er een pad naar Reinheim en Kongsvold. Wij nemen het pad naar de hut Reinheim. Een half uurtje later zien we de eerste muskusossen. Ze staan recht op het pad en er is kalfje aanwezig. Ze raden aan om een veilige afstand van 200 meter te behouden. Dus we wandelen in een grote boog rond de muskusossen. Na het maken van enkele foto’s wandelen we tot aan de hut Reinheim langs de rivier Kaldvella. Aan de overkant van de rivier zien we nog meer kuddes muskusossen. Na een tijdje passeren we de twee meren Stroplsjøen en Stroplsjøtjønna. Rond half zes beginnen we een plekje te zoeken voor de Trailstar op te zetten. Het was een vermoeiende dag maar dit vooral door het weinig slapen in de trein. We vinden een plek met zicht op de Snøhetta, deze top gaan we morgen doen. We zitten nu op ongeveer een kilometer van de hut.

Dag 2: Nabij hut Reinheim – nabij hut Åmotsvatnet
Aantal loopuren: 6u
Fotomomenten: 4u
Afstand: 15km
Hoogtemeters: 950m stijgen, 1000m dalen

Wanneer we rond 7 uur opstaan zien we enkele muskusossen dicht bij onze bivakplaats grazen. Wij laten hun met rust en zij grazen op hun gemak verder.  Rond half 9 beginnen we aan de beklimming van de Snøhetta. De weercondities zijn alvast perfect! De hemel is prachtig rood gekleurd.

Tijdens het wandelen merken we dat we gisteren ook nog wat verder hadden kunnen wandelen. Je vind nog vrij makkelijk een plaats om een tent op te zetten na de hut van Reinheim. Het is een vrij gelijkmatige klim, De eerste kilometers loopt over een duidelijk pad met steenmannetjes, vanaf dan is het tot aan de top je weg banen over grote rotsblokken. De route is wel aangeduid met een rode T.

Na al een 650 hoogtemeters gestegen te zijn komen we aan bij het knooppunt “Reinheim – Snøheim – Snøhetta”. We moeten nog een 300-tal meter stijgen tot aan de top. Op de top staat een gebouw en een baken. Een militair die er aan het werken is legt ons uit dat voor de communicatie dient. Hij is er gedropt met een helicopter. Er is een landingsplaats en dergelijke aangelegd.

Het gebouw stoort wel totaal niet. Je ziet het zelfs pas liggen juist voor je de top bereikt. Bij het afdalen verdwijnt het gebouw al even snel weer uit het zicht. Het is hier wel behoorlijk koud en er staat een stevige koude wind. Dat is goed te merken in Charlotte haar filmpje.

We beginnen het beide fris te krijgen dus besluiten maar om verder te wandelen. We dalen nu af naar de hut Åmotsdalshytta, hier gaan we in de buurt een plekje zoeken om onze tarp op te zetten. Het is een pittige afdaling over grote rotsblokken. Tredzekerheid heb je hier wel nodig! We zijn wel blij dat het droog is gebleven. Anders had het wel eens een glibberige bedoening kunnen worden. En de afdaling is al vermoeiend genoeg. Op ongeveer een kilometer van de hut Åmotsdalshytta vinden we een plek om te tarp op te zetten. Charlotte neemt er ook nog de tijd om een timelapse te maken. Mijn rechterknie voelt nogal overbelast aan van het afdalen. Laten we hopen dat het morgen terug in orde is.

Dag 3: Nabij hut Åmotsvatnet – het meer Litlvatnet
Aantal loopuren: 4u
Fotomomenten: 2u30
Afstand: 12.5km
Hoogtemeters: 300m stijgen, 250m dalen

Wanneer we rond half 9 opstaan passeert er al een eerste groep jagers richting de Snøhetta. Deze zit op dit moment nog volledig in de mist. We ontbijten op ons gemakje en laten de slaapzak eens luchten. Rond kwart voor tien kunnen we dan uiteindelijk beginnen met wandelen. Mijn knie doet op dit moment gelukkig zo goed als geen zeer meer. Na nog geen kwartiertje passeren we de hut Åmotsdalshytta.

Vanaf dan stijgt het pad geleidelijk aan naar het meer Langvatnet. Onderweg komen we nog een tentje tegen. Dit zijn de eerste wandelaars die we tegenkomen die ook zoals ons in de vrije natuur bivakkeren. Bij het meer ten noordwesten van de top Gråhøin nemen we een korte pauze. We zitten nu op het hoogste punt van vandaag. Hier staat een stevige ijzige wind dus een lange pauze zal het niet worden.

Wanneer we terug beginnen af te dalen krijgen we al snel het meer Krokåttjønna in zicht. Wanneer we een 100-tal meter gedaald zijn steken we de rivier Urdvassbekken over via grote rotsblokken. In de zomer staat deze rivier wel veel breder. Dan kan het wel eens zijn dat je hem moet doorwaden. Hier kan je de rivier zien in het begin van de zomer.

We wandelen nu ongeveer een 2.5 kilometer langs het meer Krokåttjønna. Onderweg komen we twee herders tegen met een vijftigtal schapen. We gaan maar even aan de kant zodat we de herders niet in de weg lopen. De twee herdershonden hebben al werk genoeg met de schapen bij elkaar te drijven. Aan het einde van het meer stijgen we nog even. We krijgen voor de laatste keer nog eens een mooi uitzicht over het meer Krokåttjønna. Al snel krijgen we de twee meren Litlvatnet en Storvatnet in het zicht. We krijgen nu een mooi overzicht. En het lijkt ons niet meteen mogelijk de tarp te plaatsen langs het meer Litlvatnet. Dus we gaan maar beginnen uitkijken naar een mooie plek voor de tarp op te zetten.

Als snel vinden we enkele mooie plekken dus we moeten nog gaan kiezen. De eerste plek valt al af want daar blijkt al een tent te staan. We vinden een 20 meter van een pad een mooi plekje met uitzicht over het meer Litlvatnet. Op dit moment heb ik toch weer best veel last van mijn knie. Dus maar weer genoeg laten rusten vandaag. Dat hij morgen wat beter is want er staat morgen een lange afdaling op de planning. Tijdens het koken spot Charlotte een lemming. En ik heb geluk de lemming blijft mooi zitten in een rotsholte.

Dag 4: Het meer Litlvatnet – Gjøra
Aantal loopuren: 6u
Fotomomenten: 2u30
Afstand: 21.5km
Hoogtemeters: 300m stijgen, 1450m dalen

Wanneer we opstaan heb ik nog best veel last van mijn knie. Het zal dus een lastige dag worden. We bekijken de mogelijke opties om een andere weg te nemen naar Gjøra. We besluiten de geplande route te volgen tot aan de rivier Linndøla. Vanaf dan wandelen we rechtstreeks via een grindweg en tarmac weg naar Gjøra. Normaal wandelden we via de hut Gammelsetra omhoog langs de top Svarthaugen en terug omlaag naar Gjøra. Als we nu rechtstreeks wandelen kunnen we 2 nachten in een hutje slapen in de plaats van 1 nacht. Hier kan mijn knie dan tot rust komen. En dan is hij hopelijk herstelt tegen dat we naar Trollheimen trekken.

Beneden aan het meer passeren we de hut Loennechenbua. Het eerste gedeelte van de dag lopen we langs de twee meren Litlvatnet en Storvatnet. Hier is er niet echt een pad aanwezig, je loopt er zo goed als de hele tijd over grote rotsblokken vlak langs het meer. We zijn allicht blij dat we gisteren niet verder zijn gewandeld want hier hadden we niet snel een plekje gevonden.

Wanneer we aan het einde zijn van het meer Storvatnet begint de afdaling naar Gjøra. Het is nu ongeveer een 1100 hoogtemeters dalen. Het is ook te zien dat het weekend is, we zijn ondertussen al zeker 25 jagers tegen gekomen.

We wandelen nu het het dal Skirådalen in. Het afdalen gaat nog vrij goed, maar ik voel het wel aan mijn knie dat hij nogal tegenwerkt. Na een tijdje wandelen we verder en jammer genoeg schuift er op een gegeven moment een steen onder mijn linkervoet uit. Hierdoor val ik op mijn rechterknie. Niet echt ideaal maar niks aan te doen. Verder moeten we toch, we willen zeker nog tot in Gjøra geraken. Wanneer we aan de rivier Linndøla aankomen zijn we al 600 meter gedaald. Maar toch kan het voor mij niet snel genoeg gaan. Als ik even stil sta doet het nog meer zeer. Vooral het terug vertrekken doet zeer. Vanaf nu volgen we een grindweg en deze gaat over in een tarmac weg tot in Gjøra.

Rond kwart na vier komen we aan in Gjøra. De eigenaar van de camping is er niet. Maar we kunnen al een hutje uitkiezen en achteraf betalen. We hebben nu zelfs nog tijd om even langs de plaatselijke supermarkt te wandelen.  We verblijven 2 nachten op deze camping.

Hier kan je de gps track downloaden. 

 

6 thoughts on “Dovrefjell”

  1. Lap, de volgende die na een half uur al muskusossen tegen het lijf liep. Het geluk is nog niet aan mijn zijde geweest. Hoe dan ook, schoon foto’s en timelapsjes Kasper!

  2. Heb jij er totaal geen gezien? Ik denk dat wij er in totaal een 10 van vrij dichtbij ( veilige afstand😉 ) gezien hebben. En toch wel een dertig tal in totaal. Bedankt Dzjow we doen ons best. Volgend jaar gaan we misschien wel naar één van jouw favoriete regio’s in Zweden.

  3. Fantastische foto’s van de muskusossen. Hoe dicht zijn jullie ze genaderd? Wij zagen in 2005 vanuit Kongsvoll ook vrij snel twee kolossen. Wat verder richting de Reinheimshytta zagen we dan vanuit ons tentje een familie met drie kleintjes een sneeuwveld afdalen en onze richting uitkomen. Zalige beesten.

    1. Ze liepen op het pad en we zagen ze een 100 meter op voorrand ineens staan 2 grote kolossen en een kleintje. We zijn er dus maar rond gelopen want je weet natuurlijk nooit hoe ze reageren he. Het waren wel prachtige beesten om zo eens te zien in het wild.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s